Por que unha antropóloga ocupa tanto tempo en escribir de animáis? A min ter dous cánidos e unha gata lémbrame aos tempos máis antigos da humanidade. Por outra banda, os animais domésticos imitan aos seres humanos e rematan por responder a estímulos simbólicos como cando lles dis "ti es bo" ou "ti es malo".
Non son asidua dos documentais sobre animais que emiten en televisión. Son máis ben asidua aos estudos sobre paleontropoloxía. Á inversa pásalles a algúns/algunhas biólogos/as. E entón nós, os humanistas, chamámoslles sociobiólogos/as. En calquera caso as interseccións son obvias no caso dos animais domésticos.
Estes días pasados observei un comportamento curioso no can que teño. Trátase do seguinte: cando sae da casa dos meus pais, o can deixa unha marca máis alá dos límites estabrecidos pola femia uns intres antes. Cando saen da casa onde eu máis el (con)vivimos, o macho fai o mesmo, tendo outro inmoble como centro. Pero,
-no primeiro caso, o macho di cara onde imos e no segundo caso de onde vimos;
-en ambos os dous casos, o macho procura que a primeira das súas marcas estea máis lonxe que o límite que inicialmente estabrece a femia.
Isto chámase machismo no bo sentido xenuíno. Agora aplicade isto aos machos bípedes implumes ou duplamente sabios. As conclusións son vosas:-)
23/07/2009
os (outros) violadores
Estaba a me bañar na piscina que montei en casa. Ou sexa, na bañeira. E pensaba no meu corpo espido, ceibo de todo ultraxe. E comecei a matinar nesas rapazas que estes últimos días saíron nos xornais e nos seus violadores, todos eles menores de edade.
E dalle con cal será o motivo para forzar unha muller a ter relacións sen o seu consentimento.
Dalle con por que nas guerras os mulleres do pobo invadido son sistematicamente violadas.
Dalle con por que os violadores din ou pensan que as súas vítimas o están desexando: que as violen.
E por que, se tanto o desexan, lles obrigan a el usar a violencia. Putas!
No hemisferio norte, que é como dicir aquí mesmo, en Galiza ou en Madrid, a alta temperatura ambente fórzanos a veren corpos espidos ou cubertos por escasos centímetros de roupa. Ademais, o río ou a praia fan da calor un motivo para expórense e ollárense os uns aos outros.
Daí a violar hai un paso moi longo.
Os outros violadores, os que non son menores de edade, son adultos perversos. Violan nenas ou mulleres, mais teñen unha cousa en común: violentan, asoballan e danan fisica e psicoloxicamente a nenos ou nenas, a homes ou mulleres. Todos eses homes violan.
Síntoo moito: non me podo poñer na pel destes asasinos de almas. Non podo explicalo para que o entendan porque non podo imaxinarme facendo tal cousa. Podo imaxinarme sendo home, mais non podo imaxinarme violando.
Así que hai algo perverso. Perverso, non animal como se di ás veces. Porque os animais, coa excepción dos bípedes implumes, non violan. Non poden aínda que quixeran. A bioloxía fai que mentres as femias non estean receptivas non haxa maneira de penetralas.
Non sabemos se os outros animais, os que non violan, o farían se puideran, se a bioloxía permitira penetrar femias non receptivas.
Mais si que sabemos que os homes duplamente sabios violan. E que isto non está restrinxido a submundos senón que pode pasar mesmo no centro de traballo.
Pódome imaxinar unha violación mesmo no retrete dalgún Parlamento. O nivel de educación pode servir de moito noutros casos, mais nos casos de violación non serve de nada.
Fagamos todos o exercicio de imaxinar que o noso corpo e a nosa alma son violentados.
Entón entendemos por que non se entende a violación: porque é algo que ninguén querería para si mesm@.
A violación é algo que o violador non querería que lle fixeran. Alguén me eplica por que, entón, o fai a otr@s?
Isto foi o que deu de si o baño en bañeira dunha moza espida.
E dalle con cal será o motivo para forzar unha muller a ter relacións sen o seu consentimento.
Dalle con por que nas guerras os mulleres do pobo invadido son sistematicamente violadas.
Dalle con por que os violadores din ou pensan que as súas vítimas o están desexando: que as violen.
E por que, se tanto o desexan, lles obrigan a el usar a violencia. Putas!
No hemisferio norte, que é como dicir aquí mesmo, en Galiza ou en Madrid, a alta temperatura ambente fórzanos a veren corpos espidos ou cubertos por escasos centímetros de roupa. Ademais, o río ou a praia fan da calor un motivo para expórense e ollárense os uns aos outros.
Daí a violar hai un paso moi longo.
Os outros violadores, os que non son menores de edade, son adultos perversos. Violan nenas ou mulleres, mais teñen unha cousa en común: violentan, asoballan e danan fisica e psicoloxicamente a nenos ou nenas, a homes ou mulleres. Todos eses homes violan.
Síntoo moito: non me podo poñer na pel destes asasinos de almas. Non podo explicalo para que o entendan porque non podo imaxinarme facendo tal cousa. Podo imaxinarme sendo home, mais non podo imaxinarme violando.
Así que hai algo perverso. Perverso, non animal como se di ás veces. Porque os animais, coa excepción dos bípedes implumes, non violan. Non poden aínda que quixeran. A bioloxía fai que mentres as femias non estean receptivas non haxa maneira de penetralas.
Non sabemos se os outros animais, os que non violan, o farían se puideran, se a bioloxía permitira penetrar femias non receptivas.
Mais si que sabemos que os homes duplamente sabios violan. E que isto non está restrinxido a submundos senón que pode pasar mesmo no centro de traballo.
Pódome imaxinar unha violación mesmo no retrete dalgún Parlamento. O nivel de educación pode servir de moito noutros casos, mais nos casos de violación non serve de nada.
Fagamos todos o exercicio de imaxinar que o noso corpo e a nosa alma son violentados.
Entón entendemos por que non se entende a violación: porque é algo que ninguén querería para si mesm@.
A violación é algo que o violador non querería que lle fixeran. Alguén me eplica por que, entón, o fai a otr@s?
Isto foi o que deu de si o baño en bañeira dunha moza espida.
22/07/2009
sobre min
Vai calor e as neuronas non dan para moito. Teño nos miolos a idea de falar desas violacións que tiveron lugar días pasados. Dúas raparigas asaltadas e violadas na súa intimidade -asoballada, intimidada, violentada.
Mais xa digo, non están as calores como para moita intelectualidade. Nin para traxedias. Porque iso de se sentir culpábel dalgo que é responsabilidade allea ten nome de muller.
De mulleres: Ana, Amalia, Antonia, Beatriz, Bea, María, Marta, Violeta... Toda a lista de nomes femininos ten algún/s exemplar/es ferido/s por un macho -que non home- no máis fondo da súa intimidade.
Así que para non lles disgustar con temas de sesuda asimilación, forzada pola actualidade informativa, escribirei sobre min, ese personaxe caricaturesco que pasa por ser eu.
Non é máis interesante a miña persoa que os motivos que levan a depreciar e devalúar mulleres, mesmo a deturpalas e a violentalas, se é que non tamén matalas.
Falarei de min, ese feble mamífero que adopta o papel ou rol de galega en Madrid. A mesma Susana de la Gala a quen lle permiten escribir en Galicia Hoxe.
Escribir, escribín moito na miña vida. Traballos para as materias e para a academia 'sensu strictu', como a tesiña e a tese doutoral. Estas dúas últimas tiveron varios textos antes do definitivo, así que imaxínense a Penélope tecendo e desfacendo o tecido ata que chega Ulises. Ou pouco menos.
Despois xa veu o de escribir en xornais, unha forma de desafogo intelectual á que lle collín agarimo. Teño varias novelas e ensaios sen rematar. Ás veces penso que son autora sen obra, aínda que non é así.
Hoxe dicía o xornal en galego Galicia Hoxe que estos blogues a que se lles dedica o tempo que se pode son non tanto o pasado (van 10 anos de MSN e de blogues por estes días de verán), como do presente e do futuro.
Como unha maneira de ver publicados os teus textos, pensamentos, preferencias e opinións.
E a min xurdiume a necesidade diante da miña ausencia física en Galiza, a miña presencia en Madrid. Logo algo terá que ver Galiza con todo isto no meu caso concreto.
Outros e outras escriben en cambio como se fosen cidadáns ou cidadás do mundo. Ou como técnicos en todos os xeitos posíbeis de sortear os problemas do Windows Vista en foros e demáis andrómenas.
Para min a vida miña, a vida e a nación na que esa foi vivida, son galegas. Como galego segue a ser o meu celme, sempre suave, non sei por que en Galiza non teño case celme e aquí si:-). E galegos son os meus valores. E galegas son as cousas sesudas que penso, escribo, digo.
Así que son galega. E boto de menos a terra. E escribo en galego para non esquecer a fala, pois non teño moito entre o que escoller para falar galego. Abondosos madrileños hai en Madrid aínda que naceran en Galiza. Ese desprezo da terra e do propio seica coexiste cun amor intenso e afervoante a ela. Algo así debe ser a propiedade identitaria "ser galego, ou galega".
Só que eu imaxino que camiño por Compostela, ou por Lugo, Ourense, Ferrol, A Coruña, Fene... E aínda que non nego que non é o mesmo, tampouco unha alucinación por certo como dixo aquel, é o máis intenso que podo facer: pisar o chan desta terra e amar a terra que deixaches como se fora esta na que agora deixas pegada.
Non é unha solución integradora, mais algo hai, porque que me leva o demo imaxinar a fachada barroca da románica catedral compostelá.
Porque se os miolos seguen alá, que importa onde deixen pegada os pés que sosteñen a aqueloutros 'pegados' dalgún xeito -metafórico, por suposto- ao chan.
Faiseme o tempo moi longo con esta calor de xullo. A verdade hoxe moito menos calor ca onte. E así din por chegar aquí, onde as cousas comezan cada vez a seren máis persoais. Será a obra que deixe unha escritora sen obra que é galega e vive en Madrid.
Mais xa digo, non están as calores como para moita intelectualidade. Nin para traxedias. Porque iso de se sentir culpábel dalgo que é responsabilidade allea ten nome de muller.
De mulleres: Ana, Amalia, Antonia, Beatriz, Bea, María, Marta, Violeta... Toda a lista de nomes femininos ten algún/s exemplar/es ferido/s por un macho -que non home- no máis fondo da súa intimidade.
Así que para non lles disgustar con temas de sesuda asimilación, forzada pola actualidade informativa, escribirei sobre min, ese personaxe caricaturesco que pasa por ser eu.
Non é máis interesante a miña persoa que os motivos que levan a depreciar e devalúar mulleres, mesmo a deturpalas e a violentalas, se é que non tamén matalas.
Falarei de min, ese feble mamífero que adopta o papel ou rol de galega en Madrid. A mesma Susana de la Gala a quen lle permiten escribir en Galicia Hoxe.
Escribir, escribín moito na miña vida. Traballos para as materias e para a academia 'sensu strictu', como a tesiña e a tese doutoral. Estas dúas últimas tiveron varios textos antes do definitivo, así que imaxínense a Penélope tecendo e desfacendo o tecido ata que chega Ulises. Ou pouco menos.
Despois xa veu o de escribir en xornais, unha forma de desafogo intelectual á que lle collín agarimo. Teño varias novelas e ensaios sen rematar. Ás veces penso que son autora sen obra, aínda que non é así.
Hoxe dicía o xornal en galego Galicia Hoxe que estos blogues a que se lles dedica o tempo que se pode son non tanto o pasado (van 10 anos de MSN e de blogues por estes días de verán), como do presente e do futuro.
Como unha maneira de ver publicados os teus textos, pensamentos, preferencias e opinións.
E a min xurdiume a necesidade diante da miña ausencia física en Galiza, a miña presencia en Madrid. Logo algo terá que ver Galiza con todo isto no meu caso concreto.
Outros e outras escriben en cambio como se fosen cidadáns ou cidadás do mundo. Ou como técnicos en todos os xeitos posíbeis de sortear os problemas do Windows Vista en foros e demáis andrómenas.
Para min a vida miña, a vida e a nación na que esa foi vivida, son galegas. Como galego segue a ser o meu celme, sempre suave, non sei por que en Galiza non teño case celme e aquí si:-). E galegos son os meus valores. E galegas son as cousas sesudas que penso, escribo, digo.
Así que son galega. E boto de menos a terra. E escribo en galego para non esquecer a fala, pois non teño moito entre o que escoller para falar galego. Abondosos madrileños hai en Madrid aínda que naceran en Galiza. Ese desprezo da terra e do propio seica coexiste cun amor intenso e afervoante a ela. Algo así debe ser a propiedade identitaria "ser galego, ou galega".
Só que eu imaxino que camiño por Compostela, ou por Lugo, Ourense, Ferrol, A Coruña, Fene... E aínda que non nego que non é o mesmo, tampouco unha alucinación por certo como dixo aquel, é o máis intenso que podo facer: pisar o chan desta terra e amar a terra que deixaches como se fora esta na que agora deixas pegada.
Non é unha solución integradora, mais algo hai, porque que me leva o demo imaxinar a fachada barroca da románica catedral compostelá.
Porque se os miolos seguen alá, que importa onde deixen pegada os pés que sosteñen a aqueloutros 'pegados' dalgún xeito -metafórico, por suposto- ao chan.
Faiseme o tempo moi longo con esta calor de xullo. A verdade hoxe moito menos calor ca onte. E así din por chegar aquí, onde as cousas comezan cada vez a seren máis persoais. Será a obra que deixe unha escritora sen obra que é galega e vive en Madrid.
14/07/2009
MADRí. MADRILES. MADRID
Estas horas, de noite e a escuras, co ruído de fondo do camión do lixo, estas horas, digo, son as que mellor se aproveitan do día pola calor das Madrí. Ou sexa, dos madriles ou dos plurales madrid castizos. Porque madrides hay moitos, comezando polas equipas de fútbol e rematando pola arquitectura e os espazos verdes. E estes non son abondosos, malia o empeño posto (sen dúbida) para solucionar o Madrí de asfalto, de chapapote que son "hilillos de plastilina" e de tesoreiros imputados que non dimiten.
Comprenden? Aquí cabemos todos e todas. Mesmo unga galega en madrid que escribe as súas reflexións en blogspot.
Pois dicía que estas horas son as mellores do día. Bañaste e vólveste a bañar no baño-piscina que tes montado na casa. Baixas así a temperatura corporal e tes máis de todo o que hai que ter. Máis enerxía. Mesmo escribir, teclear, non costa tanto traballo como de día. Que queren que lles diga, pois saberán de ventilador e corrente de aire entre habitacións a escuras como sei eu. E as casas non están preparadas para a calor polo mesmo motivo que non están preparadas para o frío. Porque non están ben construídas.
Xa marchou o camión do lixo. Ficamos o ventilador máis eu. E o can, a cadela e a gata. Cinco. Os cinco fantásticos. E o cobertor lixeiramente colocado sobre o meu corpo espido. Que queren que lles digan que non saiban xa. O portátil sobre os xeonllos, debe producir moita esterilidade porque teño as hormonas femininas descontroladas, será por iso...
O que é certo é que administrar o tempo que se lle adica a este aparello é crucial. E sigo a ter meus brazos acaídos como se morrera de calor. Miragres que se producen despois de 42 anos afeita ao clima galego. Ata boto de menos a choiva e a neve, que son moito stuff para un polo.
Deséxovos un bo comezo da semana e un mellor desenvolvemento da mesma.
Comprenden? Aquí cabemos todos e todas. Mesmo unga galega en madrid que escribe as súas reflexións en blogspot.
Pois dicía que estas horas son as mellores do día. Bañaste e vólveste a bañar no baño-piscina que tes montado na casa. Baixas así a temperatura corporal e tes máis de todo o que hai que ter. Máis enerxía. Mesmo escribir, teclear, non costa tanto traballo como de día. Que queren que lles diga, pois saberán de ventilador e corrente de aire entre habitacións a escuras como sei eu. E as casas non están preparadas para a calor polo mesmo motivo que non están preparadas para o frío. Porque non están ben construídas.
Xa marchou o camión do lixo. Ficamos o ventilador máis eu. E o can, a cadela e a gata. Cinco. Os cinco fantásticos. E o cobertor lixeiramente colocado sobre o meu corpo espido. Que queren que lles digan que non saiban xa. O portátil sobre os xeonllos, debe producir moita esterilidade porque teño as hormonas femininas descontroladas, será por iso...
O que é certo é que administrar o tempo que se lle adica a este aparello é crucial. E sigo a ter meus brazos acaídos como se morrera de calor. Miragres que se producen despois de 42 anos afeita ao clima galego. Ata boto de menos a choiva e a neve, que son moito stuff para un polo.
Deséxovos un bo comezo da semana e un mellor desenvolvemento da mesma.
12/07/2009
E VAN 41
Van 41 colaboracións no que vai de ano, claro. Dous terzos do que publico en Galicia Hoxe no transcorrir dun ano. Volvo con máis forzas e con máis calma.
Pasoume algo semellante cando cumprin os 41 anos e puxen en marcha con renovada enerxía un novo proxecto de vida. Con desexos e ambicións diferentes.
Agora quero facer realidade cousas que só soñei. Claro que o soños foron frutíferos. Así que desexo que os novos o sexan aínda máis.
Pouco teño que contarvos agás que pasei un serán agradábel. En breve postearei un video de móbil que me amosa mollándome diante da atenta ollada dunha parella.
O link é... estou niso. cólgoo cando o instale ok? Eu son a rapaza do fondo.
Bo comezo de semana!!!
Pasoume algo semellante cando cumprin os 41 anos e puxen en marcha con renovada enerxía un novo proxecto de vida. Con desexos e ambicións diferentes.
Agora quero facer realidade cousas que só soñei. Claro que o soños foron frutíferos. Así que desexo que os novos o sexan aínda máis.
Pouco teño que contarvos agás que pasei un serán agradábel. En breve postearei un video de móbil que me amosa mollándome diante da atenta ollada dunha parella.
O link é... estou niso. cólgoo cando o instale ok? Eu son a rapaza do fondo.
Bo comezo de semana!!!
11/06/2009
"e coñece vostede profesor ou profesora de universidade que non se vaia polas pólas?"
A seguinte historia é un feito real.
Unha paciente vai ver un especialista en medicina. Estalle este a facer o historial e pregúntalle a que se dedica a ínclita. Esta respóndelle que é profesora de universidade.
Remata o bo do home de recoller todos os datos relevantes nun papel. Entón esténdelle unha receita que inclúe a data da próxima visita médica. A paciente olla cara ao documento, le e pregunta:
-"por que cree vostede que eu preciso este medicamento?".
O especialista, máis novo ca ela, e de bo ver, todo hai que dicilo, responde:
"é pola túa forma de falar. En realidade é porque te vas polas pólas".
Nisto que a muller, cun sorriso, lle pregunta de novo:
"e coñece vostede profesor ou profesora de universidade que non se vaia polas pólas?"
Para min que esta situación ten graza. Quizais alguén non llela atope por ningures. E isto pode ser por dous motivos:
a) ou non foi estudar na universidade, ou
b) é que, estando matriculado, non foi a clase un só día.
No primeiro caso, recoméndolle encarecidamente que se matricule pola UNED e estude de cabeza, sen ir a titorías nin a clase.
No segundo caso, prégolle encarecidamente que se matricule nun segundo ciclo, master ou carreira e que acuda a clase: por deus, déaselle a si mesmo a oportunidade de ver profesor ou profesora de universidade ficar en evidencia!
Un profesor ou unha profesora que fique en evidencia? Que é iso?
Pois é cando o ínclito fala como se fose un tolo calquera.
Ou como se non soubera do asunto ou materia da que é tan especializado especialista que reflexiona fóra dos límites do que un/una estudante medio/a pode comprender.
Ou que conta unha anécdota que viña a conto de algo que, despois de a narrar, el/a docente non lembra por que a sacou a colación, e a audiencia flipa en cores, como se dicía hai un tempo.
Total, que a paciente da anécdota -pois ambas as dúas son tan reais como a vida mesma- tiña tanta razón, era tan lóxica, como para ficar ela mesma en evidencia diante dun especialista que a vai xulgar en parte polo seu oficio de profesora de universidade.
Hai millleiros de casos reais como este que acontecen nas aulas. E pasan a formar parte da tradición oral e do imaxinario colectivo das sucesivas promocións que cursen algunha materia con calquera profesor ou calquera profesora de universidade.
Das lentes baixo das cales os estudantes perciben aos/as docentes e á facultade no seu conxunto.
Esas lentes son un tecido de textos orais. Ou sexa, unha cultura, baseada en algo tan oral como unha clase calquera dun grao calquera.
Só que en primaria e secundaria os profesores e as profesoras fican pouco habitualmente en evidencia. Por que estes/estas non e na universidade si?
Profesor e profesoras de primaria e secundaria pensan máis en ensinar mediante o sistema de premio ou castigo. Polo tanto non poden írense polas pólas, ou serán obxecto de burla e escarnio. Eles e elas pretenden, nalgúns casos, que a súa misión é educativa nunha porcentaxe superior que o labor docente.
Pola contra, na universidade non se premia e se castiga. Es un suxeito de éxito ou es un fracasado. Ou estudas como un cosaco loitaba en non me lembro que batallas ou estás por definición de brincadeira. Ou vas vestido/a e peiteado/a con modestia ou levas piercings e demais accesorios (e non ouses petar á porta do meu despacho!).
Así que o profesor ou a profesora de universidade esixe o que ofrece: éxito, estudo, modestia, vestimenta e peiteado acertados. Entende o seu labor como docente máis ben que como educativo. En todo caso, EDUCA co exemplo cumprindo esas catro regras que remato de enumerar.
E como en realidade os e as estudantes non se saen moito do perfil descrito, e porque os piercings non son por definición maioritarios, eses pequenos burgueses que ensinan(ensinamos) teñen para os/as estudantes o dereito humano a errar.
Dereito a errar! Debería estar recollido na Constitución. Nunca o admitirán, mais na casa coméntase en canto o profesor ou a profesora pisan terreo privado. Hoxe pasoume tal cousa. E bla, bla, bla...
En fin, só pretendo subliñar
a) que profesores de universidade con máis frecuencia que profesores de primaria e secundaria fican en evidencia. Que isto acontece porque a maioría deste colectivo prioriza o labor DOCENTE sobre o educativo. A si mesmos ou mesmas, esixense máis en docencia que en axudar alguén con problemas. E
b) en cambio, no colectivo de profesores non universitarios sucede á inversa, na súa maior parte: que priorizan o labor EDUCATIVO sobre o docente. De xeito que a súa audiencia pode en ocasións recoñecerlle o dereito humano a errar. No relativo ao terreo persoal, ou aos contidos académicos explicados crípticamente ("é que se sae!"), ou na tendencia á anécdota.
Por certo, todo isto viña a que "e coñece vostede profesor ou profesora de universidade que non se vaia polas pólas?". :-)
Admítense opinións en contra:-))
Unha paciente vai ver un especialista en medicina. Estalle este a facer o historial e pregúntalle a que se dedica a ínclita. Esta respóndelle que é profesora de universidade.
Remata o bo do home de recoller todos os datos relevantes nun papel. Entón esténdelle unha receita que inclúe a data da próxima visita médica. A paciente olla cara ao documento, le e pregunta:
-"por que cree vostede que eu preciso este medicamento?".
O especialista, máis novo ca ela, e de bo ver, todo hai que dicilo, responde:
"é pola túa forma de falar. En realidade é porque te vas polas pólas".
Nisto que a muller, cun sorriso, lle pregunta de novo:
"e coñece vostede profesor ou profesora de universidade que non se vaia polas pólas?"
Para min que esta situación ten graza. Quizais alguén non llela atope por ningures. E isto pode ser por dous motivos:
a) ou non foi estudar na universidade, ou
b) é que, estando matriculado, non foi a clase un só día.
No primeiro caso, recoméndolle encarecidamente que se matricule pola UNED e estude de cabeza, sen ir a titorías nin a clase.
No segundo caso, prégolle encarecidamente que se matricule nun segundo ciclo, master ou carreira e que acuda a clase: por deus, déaselle a si mesmo a oportunidade de ver profesor ou profesora de universidade ficar en evidencia!
Un profesor ou unha profesora que fique en evidencia? Que é iso?
Pois é cando o ínclito fala como se fose un tolo calquera.
Ou como se non soubera do asunto ou materia da que é tan especializado especialista que reflexiona fóra dos límites do que un/una estudante medio/a pode comprender.
Ou que conta unha anécdota que viña a conto de algo que, despois de a narrar, el/a docente non lembra por que a sacou a colación, e a audiencia flipa en cores, como se dicía hai un tempo.
Total, que a paciente da anécdota -pois ambas as dúas son tan reais como a vida mesma- tiña tanta razón, era tan lóxica, como para ficar ela mesma en evidencia diante dun especialista que a vai xulgar en parte polo seu oficio de profesora de universidade.
Hai millleiros de casos reais como este que acontecen nas aulas. E pasan a formar parte da tradición oral e do imaxinario colectivo das sucesivas promocións que cursen algunha materia con calquera profesor ou calquera profesora de universidade.
Das lentes baixo das cales os estudantes perciben aos/as docentes e á facultade no seu conxunto.
Esas lentes son un tecido de textos orais. Ou sexa, unha cultura, baseada en algo tan oral como unha clase calquera dun grao calquera.
Só que en primaria e secundaria os profesores e as profesoras fican pouco habitualmente en evidencia. Por que estes/estas non e na universidade si?
Profesor e profesoras de primaria e secundaria pensan máis en ensinar mediante o sistema de premio ou castigo. Polo tanto non poden írense polas pólas, ou serán obxecto de burla e escarnio. Eles e elas pretenden, nalgúns casos, que a súa misión é educativa nunha porcentaxe superior que o labor docente.
Pola contra, na universidade non se premia e se castiga. Es un suxeito de éxito ou es un fracasado. Ou estudas como un cosaco loitaba en non me lembro que batallas ou estás por definición de brincadeira. Ou vas vestido/a e peiteado/a con modestia ou levas piercings e demais accesorios (e non ouses petar á porta do meu despacho!).
Así que o profesor ou a profesora de universidade esixe o que ofrece: éxito, estudo, modestia, vestimenta e peiteado acertados. Entende o seu labor como docente máis ben que como educativo. En todo caso, EDUCA co exemplo cumprindo esas catro regras que remato de enumerar.
E como en realidade os e as estudantes non se saen moito do perfil descrito, e porque os piercings non son por definición maioritarios, eses pequenos burgueses que ensinan(ensinamos) teñen para os/as estudantes o dereito humano a errar.
Dereito a errar! Debería estar recollido na Constitución. Nunca o admitirán, mais na casa coméntase en canto o profesor ou a profesora pisan terreo privado. Hoxe pasoume tal cousa. E bla, bla, bla...
En fin, só pretendo subliñar
a) que profesores de universidade con máis frecuencia que profesores de primaria e secundaria fican en evidencia. Que isto acontece porque a maioría deste colectivo prioriza o labor DOCENTE sobre o educativo. A si mesmos ou mesmas, esixense máis en docencia que en axudar alguén con problemas. E
b) en cambio, no colectivo de profesores non universitarios sucede á inversa, na súa maior parte: que priorizan o labor EDUCATIVO sobre o docente. De xeito que a súa audiencia pode en ocasións recoñecerlle o dereito humano a errar. No relativo ao terreo persoal, ou aos contidos académicos explicados crípticamente ("é que se sae!"), ou na tendencia á anécdota.
Por certo, todo isto viña a que "e coñece vostede profesor ou profesora de universidade que non se vaia polas pólas?". :-)
Admítense opinións en contra:-))
26/05/2009
SOBRE OS NOMES PROPIOS DOS OUTROS ANIMAIS DOMÉSTICOS (cadrúpedos, bípedos con plumas, anfibios, invertebrados e mesmo plantas)
Cando comecei a facer ese longo traballo de campo que me lexitima, xunto coa tese de doutoramento, a me chamar antropóloga, pensen vostedes que o son ou non, aínda non cumprira os vinte anos. Daquela había máis "aíndas":
-aínda non tiña práctica en falar galego;
-aínda non coñecía ben a nosa cultura e o noso patrimonio material e inmaterial (en cambio valorábao); e, ao que vou,
-aínda non me achegara tanto a unha vaca como para tocarle o lombo mentres dicía en alto o seu nome propio.
O feito de que as vacas teñan nomes propios era totalmente descoñecido para min. E como de etnógrafa ía polo mundo, tiña que preguntar o porque dos nomes propios destes case inofensivos bóvidos.
As respostas a por que "Pinta", ou "Branca", ou... eran do tipo a) ese é o nome que se lle adoita dar a unha vaca cando ten certa cor e estas e aquelas características, ou do tipo b) ese foi o nome que se me ocorreu.
A seguinte pregunta era loxicamente por que dar nome propio a unha vaca. E aí tocaba o aquel sensíbel do dono ou da dona daquela. Porque inquirir por algo que
-con toda probabilidade acontece dende o comezo do neolítico; por algo que
-foi transmitido de xeración en xeración;
-en suma, preguntar por que dar nome propio aos animais domésticos ou cercanos, presentes nas nosas vidas cotiáns, é como preguntar a un/a filósofo/a por que o ser e non máis ben a nada, que foi ao que dedicou un groso libro o alemán Heidegger.
Pois iso era precisamente o que eu insistentemente preguntaba cando xordía o tema na conversa:
-por que "Pinta" e non máis ben "Vaca". E aí non hai andrómenas que valan. Ou somos, temos ser, ou non temos ser aínda que existamos (mediante a crenza), como lles pasa a Deus, á esencia, á nada, e ás greas de vacas esparexidas polo mundo.
Polo tanto, ou a vaca ten nome propio ou non ten ser, só existe como unha presenza non desexada ou como unha crenza. Ou sexa,
-ou ben es unha vaca ninguén, unha femia de bóvido calquera entre greas delas esparexidas polo mundo, das cais cres que existen aínda que non as vexas, vacas cunha existencia suposta sen realmente seren nada para ti,
-ou ben dámoslle ser á vaca mediante un nome propio.
Este fenómeno -chamar a unha vaca "Pinta", a unha pomba "María" (ou "Mariano" porque pode ser un pombo), a unha cadela "Pequecha" ou a un gato "Dous", porque é o segundo felino macho que tivestes, lévanos, non tanto á pregunta de por que nomear as cousas do noso ecosistema, como a estaoutra:
Que dicimos cando damos nomes propios a cadrúpedos, bípedos con plumas, anfibios, invertebrados e mesmo plantas?
"Pinta" expresa que é unha boa exemplar de vaca de certo tipo e características. Mais outros nomes de vacas, máis persoais e menos consuetudinarios, por non dicir que se trata de nomes non tradicionais (como "Betty" ou "Preciosa"), expresan outras cousas.
Non haberá dono ou dona de vaca, galo (as galiñas non adoitan teren nomes), can ou cadela, gata ou gato, arácnido ou crianza doutras especies animais e vexetais que non teña os seus motivos para nomealos/nomealas como lles pete, ben sexa dun xeito característico, ben sexa dun xeito consuetudinario.
O principal dos motivos para nomear animais ou plantas é o afecto que se lles colle.
Así que cando xa levaba 3 dos 10 anos de traballo de campo que me lexitiman, xunto coa..., bla, bla, bla, adoptei unha crianza macho de felino que tiña menos de dous meses. Nos meus brazos de moza sa e deportista semellaba unha folla caída polo outono: tan fráxil era o gato.
Tardei en plantearme que nome lle ía dar a ese o meu primeiro animal doméstico. Será que o Neolítico me colleu facendo excusións a Marte, porque aínda non interiorizara que aos animais aos que se ve todos os días e aos que se lle colle afecto precisan dun nome propio.
A pregunta polo nome do gato xurdíu dalgunha gorxa que non era a miña, ocupada eu como estaba en mercar leite maternal para felinos e dárllela coa axuda dun teto de plástico, como aos bebes.
Que nome lle vas poñer ao gato? -preguntou alguén. E eu fiquei abraiada por non saber que responder.
Reflexionei en frío o asunto do nome. A opción máis sinxela era chamarlle "Gato" e acabouse. Moita xente o fai -pensei.
Mais algo da socialización que me foi transmitida polo traballo de campo que bla bla bla debeu callar en min neses tres anos. E entón pensei que lle tiña que dar ao felino un nome mítico, como mítica é a súa especie.
Non tiven en realidade que matinar tanto. Todo o mundo ten lembranzas positivas asociadas a algún nome. Polo xeral trátanse de pegadas que persoas ou debuxos de animación deixaron nos nosos miolos.
Ensaios, novelas, autores, persoaxes de ficción son tamén unha fonte de inspiración nisto de poñer nome propio. Unha facebookiana amiga chama ao seu can cocker "Freud" (saúdos, se isto les).
E eu púxenlle ao meu gato o nome do máis antigo dos filósofos coñecidos da antigüedade: Tales de Mileto. En realidade só "Tales", pois o felino tiña como identidade, en función do seu lugar de nacemento, a de malacitano gato común europeo.
Pasaron os anos e unha gata minou diante da porta da miña morada. Todos os veciños e todas as veciñas estaban en algures pasando a ponte da virxe de agosto. Menos eu. E a gata achegouse a onde se ouvían voces, a onde se olía a comida e a ser humano. Abrinlle a porta. Ela entrou como un disparo ata o fundo do salón, no primeiro andar da vivenda.
Entón fun ollar cos meus propios ollos que tipo dentro da especie felina era ese exemplar tan axil como para que o seu movemento non me deixara ollalo ben.
"Isis" pareceume a máis fermosa gata persa do mundo, así que o nome non tiven que matinalo moito. Persia, o deserto, o Nilo, o Tigris, o Eúfrates, a civilización occidental e, dentro dela, a única que se coñeza que adorara aos gatos e ás gatas como deuses e deusas: a exipcia.
Pasou o tempo e un criador deume a elixir entre catro nomes ou cinco, non me lembro ben, que comezaban polo "U" para unha femila teckel de pedigree. Suxeriume "Ursulina", que eu enérxicamente desbotei indicando que nunca na miña vida lle poría ese nome, así me torturaran.
A única opción que eu vía posíbel, para darlle nome a unha cadela, era "Uxía", e xa veríamos se como el dicía non respondía a tal nome ou se si respondía.
"Pequecha" estaba a saber que me refería a ela cando dicía en alto, con ela no meu colo, esta é a miña "Uxía". Mais o nome ao que responde vén dunha escatolóxica situación.
Sendo Uxía moi cativa, ser pequecha era o que máis destacaba dela: semellaba un rato. E estaba ela defecando dentro de casa cando, cun ton de sorpresa e noxo, exclamei: "Pequecha"! E a defecación cortouse e acabouse a cuestión.
Entón entendín que o seu ser era precisamente ser pequecha e que en "Pequecha" ficaría o seu nome.
Pois xa vedes, se arbitrarios somos en elixir nome propio, canto máis arbitrarios seremos cos nomes comúns, que son os máis abondosos.
Palabras polisémicas, porque significan varias cousas a un tempo dependendo do contexto onde se insiran; metáforas, esas transposición dun "aquí" real a un "alá" ficticio; metonimias -o todo pola parte, ou a parte polo todo; e tantos outros procedementos para nomear cousas comúns, que en certa maneira son, mais que non existen se non dicimos o seu nome, como acontece coa "nada" heideggeriana.
Espero que vos gostara.
-aínda non tiña práctica en falar galego;
-aínda non coñecía ben a nosa cultura e o noso patrimonio material e inmaterial (en cambio valorábao); e, ao que vou,
-aínda non me achegara tanto a unha vaca como para tocarle o lombo mentres dicía en alto o seu nome propio.
O feito de que as vacas teñan nomes propios era totalmente descoñecido para min. E como de etnógrafa ía polo mundo, tiña que preguntar o porque dos nomes propios destes case inofensivos bóvidos.
As respostas a por que "Pinta", ou "Branca", ou... eran do tipo a) ese é o nome que se lle adoita dar a unha vaca cando ten certa cor e estas e aquelas características, ou do tipo b) ese foi o nome que se me ocorreu.
A seguinte pregunta era loxicamente por que dar nome propio a unha vaca. E aí tocaba o aquel sensíbel do dono ou da dona daquela. Porque inquirir por algo que
-con toda probabilidade acontece dende o comezo do neolítico; por algo que
-foi transmitido de xeración en xeración;
-en suma, preguntar por que dar nome propio aos animais domésticos ou cercanos, presentes nas nosas vidas cotiáns, é como preguntar a un/a filósofo/a por que o ser e non máis ben a nada, que foi ao que dedicou un groso libro o alemán Heidegger.
Pois iso era precisamente o que eu insistentemente preguntaba cando xordía o tema na conversa:
-por que "Pinta" e non máis ben "Vaca". E aí non hai andrómenas que valan. Ou somos, temos ser, ou non temos ser aínda que existamos (mediante a crenza), como lles pasa a Deus, á esencia, á nada, e ás greas de vacas esparexidas polo mundo.
Polo tanto, ou a vaca ten nome propio ou non ten ser, só existe como unha presenza non desexada ou como unha crenza. Ou sexa,
-ou ben es unha vaca ninguén, unha femia de bóvido calquera entre greas delas esparexidas polo mundo, das cais cres que existen aínda que non as vexas, vacas cunha existencia suposta sen realmente seren nada para ti,
-ou ben dámoslle ser á vaca mediante un nome propio.
Este fenómeno -chamar a unha vaca "Pinta", a unha pomba "María" (ou "Mariano" porque pode ser un pombo), a unha cadela "Pequecha" ou a un gato "Dous", porque é o segundo felino macho que tivestes, lévanos, non tanto á pregunta de por que nomear as cousas do noso ecosistema, como a estaoutra:
Que dicimos cando damos nomes propios a cadrúpedos, bípedos con plumas, anfibios, invertebrados e mesmo plantas?
"Pinta" expresa que é unha boa exemplar de vaca de certo tipo e características. Mais outros nomes de vacas, máis persoais e menos consuetudinarios, por non dicir que se trata de nomes non tradicionais (como "Betty" ou "Preciosa"), expresan outras cousas.
Non haberá dono ou dona de vaca, galo (as galiñas non adoitan teren nomes), can ou cadela, gata ou gato, arácnido ou crianza doutras especies animais e vexetais que non teña os seus motivos para nomealos/nomealas como lles pete, ben sexa dun xeito característico, ben sexa dun xeito consuetudinario.
O principal dos motivos para nomear animais ou plantas é o afecto que se lles colle.
Así que cando xa levaba 3 dos 10 anos de traballo de campo que me lexitiman, xunto coa..., bla, bla, bla, adoptei unha crianza macho de felino que tiña menos de dous meses. Nos meus brazos de moza sa e deportista semellaba unha folla caída polo outono: tan fráxil era o gato.
Tardei en plantearme que nome lle ía dar a ese o meu primeiro animal doméstico. Será que o Neolítico me colleu facendo excusións a Marte, porque aínda non interiorizara que aos animais aos que se ve todos os días e aos que se lle colle afecto precisan dun nome propio.
A pregunta polo nome do gato xurdíu dalgunha gorxa que non era a miña, ocupada eu como estaba en mercar leite maternal para felinos e dárllela coa axuda dun teto de plástico, como aos bebes.
Que nome lle vas poñer ao gato? -preguntou alguén. E eu fiquei abraiada por non saber que responder.
Reflexionei en frío o asunto do nome. A opción máis sinxela era chamarlle "Gato" e acabouse. Moita xente o fai -pensei.
Mais algo da socialización que me foi transmitida polo traballo de campo que bla bla bla debeu callar en min neses tres anos. E entón pensei que lle tiña que dar ao felino un nome mítico, como mítica é a súa especie.
Non tiven en realidade que matinar tanto. Todo o mundo ten lembranzas positivas asociadas a algún nome. Polo xeral trátanse de pegadas que persoas ou debuxos de animación deixaron nos nosos miolos.
Ensaios, novelas, autores, persoaxes de ficción son tamén unha fonte de inspiración nisto de poñer nome propio. Unha facebookiana amiga chama ao seu can cocker "Freud" (saúdos, se isto les).
E eu púxenlle ao meu gato o nome do máis antigo dos filósofos coñecidos da antigüedade: Tales de Mileto. En realidade só "Tales", pois o felino tiña como identidade, en función do seu lugar de nacemento, a de malacitano gato común europeo.
Pasaron os anos e unha gata minou diante da porta da miña morada. Todos os veciños e todas as veciñas estaban en algures pasando a ponte da virxe de agosto. Menos eu. E a gata achegouse a onde se ouvían voces, a onde se olía a comida e a ser humano. Abrinlle a porta. Ela entrou como un disparo ata o fundo do salón, no primeiro andar da vivenda.
Entón fun ollar cos meus propios ollos que tipo dentro da especie felina era ese exemplar tan axil como para que o seu movemento non me deixara ollalo ben.
"Isis" pareceume a máis fermosa gata persa do mundo, así que o nome non tiven que matinalo moito. Persia, o deserto, o Nilo, o Tigris, o Eúfrates, a civilización occidental e, dentro dela, a única que se coñeza que adorara aos gatos e ás gatas como deuses e deusas: a exipcia.
Pasou o tempo e un criador deume a elixir entre catro nomes ou cinco, non me lembro ben, que comezaban polo "U" para unha femila teckel de pedigree. Suxeriume "Ursulina", que eu enérxicamente desbotei indicando que nunca na miña vida lle poría ese nome, así me torturaran.
A única opción que eu vía posíbel, para darlle nome a unha cadela, era "Uxía", e xa veríamos se como el dicía non respondía a tal nome ou se si respondía.
"Pequecha" estaba a saber que me refería a ela cando dicía en alto, con ela no meu colo, esta é a miña "Uxía". Mais o nome ao que responde vén dunha escatolóxica situación.
Sendo Uxía moi cativa, ser pequecha era o que máis destacaba dela: semellaba un rato. E estaba ela defecando dentro de casa cando, cun ton de sorpresa e noxo, exclamei: "Pequecha"! E a defecación cortouse e acabouse a cuestión.
Entón entendín que o seu ser era precisamente ser pequecha e que en "Pequecha" ficaría o seu nome.
Pois xa vedes, se arbitrarios somos en elixir nome propio, canto máis arbitrarios seremos cos nomes comúns, que son os máis abondosos.
Palabras polisémicas, porque significan varias cousas a un tempo dependendo do contexto onde se insiran; metáforas, esas transposición dun "aquí" real a un "alá" ficticio; metonimias -o todo pola parte, ou a parte polo todo; e tantos outros procedementos para nomear cousas comúns, que en certa maneira son, mais que non existen se non dicimos o seu nome, como acontece coa "nada" heideggeriana.
Espero que vos gostara.
Assinar:
Postagens (Atom)